Pokrywka CLIV

Wracam do Wiednia? Wracam. Ostatnio robiłem przegląd wyjazdowych fotek pokrywkowych i uznałem, że coś tam jeszcze się temu miastu ode mnie należy. Ostatni wpis był z 2017 roku. To chyba już najwyższy jest czas.

Pokrywka dzisiejsza o tyle różni się od innych, że zawiera adres strony internetowej producenta. Nie byłbym sobą, gdybym nie sprawdził. Strona http://www.gruberguss.at/ jest jeszcze słabsza niż ta pokrywka. W dzisiejszych czasach to naprawdę niesłychane, by firmowa www miała stronę powitalną i... i tyle. Nie ma nic poza tym. Adres firmy oraz zdanie: Wir sind Grosshändler für Gussteile, im Besonderen für Kanal-, Schacht-, Kabelschacht- und Brunnenabdeckungen. Nawet nie ma telefonu. Ten za to znajdziecie na pokrywce. Wybaczcie, ale nie będę już sprawdzał, czy telefon działa.

Pokrywka LXXXVII

Wracamy do Wiednia bo Wiedeń to piękne miasto jest i pięknie spędziłem tam czas w kwietniu 2016 roku, tylko między innymi wypatrując pokrywek.

Było ostatnio o pokrywce spod opery. Dzisiaj będzie o pokrywce spod Ebendorferstrasse. Cokolwiek na tej ulicy ważnego jest, niech sobie będzie. Dla mnie była tam pokrywka.

Pokrywka wizualizuje nam moment Wielkiego Wybuchu, który miał miejsce jakiś czas temu. Skąd to wiem? Po prawdzie to nie wiem, ale wystarczy spojrzeć. Co by to miało być jak nie Wielki Wybuch? Mały wybuch?

Chociaż może nie używajmy tu zbyt wielu słów w tym tonie, żeby służby i ich algorytmy nie zaczęły się przyglądać zbyt uważnie tej stronie. Po co komu potrzebne tłumaczenia, że się nie jest wielbłądem. 

A pokrywka mówi nam też wyraźnie, że w Wiedniu jest ciepło. I że w Wiedniu jest energia. Co i ja potwierdzam swoim własnym autorytetem. Było ciepło i energetycznie. Nie tylko na Ebendorferstrasse.

Pokrywka LXXXIV

Nie znam się na operze. Kto normalny się na niej zna...

Ale opera w Wiedniu znana jest wielu osobom. To tutaj cesarz Franciszek Józef zażywał kultury (a pewnie i licznych drzemek). To tutaj Janek Kiepura robił międzynarodową karierę. To tutaj król Sobieski... a nie, to było wcześniej. Tak czy siak na pewno kojarzycie.

Pewnego kwietniowego wieczora zbłądziłem w to miejsce, zapatrzony w komórkę. Idę, patrzę, ludziska we frakach. Rozglądam się. O, opera. Potem pod nogi - a tam takie cudo. Z pewnością zabytkowe. Fajne też położone - bo nie na samym chodniku a w podcieniach opery. Jest klimat.

Tak więc dzisiaj w menu ślicznotka spod wiedeńskiej opery. Taka jakby operetka ;-)